من بودم و یه بیراهه

تنها،سرگردون پیش می رفتم

تا رسیدم به یه جاده

جاده ای که فرعی بود

تصمیم گرفتم تا آخر این جاده به راه ادامه بدم

خب،یه راه فرعی خیلی بهتر از یه بیراهه بود!!!

حتما در انتها به یه جاده اصلی میرسید!

با تمام خستگی و تنهایی و ناتوانی ادامه دادم

تا رسیدم به آخر این فرعی

اما....

اما چیزی که دیدم قابل باور نبود

به جای اول برگشته بودم به همون بیراهه

نا امیدتر، ناتوان تر و خسته تر از گذشته

و

من موندم و یه بیراهه

نوشته شده در ۱۳۸٩/٩/۸ساعت ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ توسط قاصدک نظرات ()